De meesten van ons hebben wel hun ideeën over
het aardse leven en daarna. En hoe meer we daarover gelezen,
gedacht en gediscussieerd hebben, hoe 'normaler' en
vanzelfsprekender dat allemaal lijkt te worden. We zien onszelf
als veel méér dan een stoffelijk wezen met een bewustzijn,
ook al is dat tijdens ons aardse bestaan zeer beperkt
beschikbaar. En alhoewel we dat soms jammer vinden, begrijpen we
toch wel dat juist deze beperkingen het mogelijk maken om de
ervaringen op te doen die we voor dit leven hadden gepland. Zo
dóórfilosoferend bezien we ons leven en dat van anderen op een
goed moment vanuit 'het grote geheel' en wordt het rad van
wedergeboorte, onze lange reeks van levens, een
vanzelfsprekendheid. De betekenis van leven en dood, geboren
worden in deze wereld en daarna weer in de sferen, dreigt soms
gereduceerd te worden tot een logisch en noodzakelijk 'gebeuren', slechts bedoeld om van de ene klas naar de volgende te
gaan.
Totdat er iemand die ons dierbaar is overgaat..
We maken het allemaal mee in ons leven: het heengaan van onze
naasten. En ook al denken we dit te begrijpen en zelfs het mooie
er van inzien, het écht loslaten van iemand uit ons leven is
iets waar we ons niet op kunnen voorbereiden. Ondanks al ons
begrip voor dit aspect van het leven en de vooruitgang die
daaruit voortkomt, het verliezen van een dierbare velt de
sterkste persoonlijkheid. Dan helpt het niet om te weten dat
'dood' niet het einde van het leven betekent. Evenmin helpt het
om te beseffen dat voor die naaste het aardse leven niets meer te
bieden had. Zelfs een moeilijk ziekbed en onze overtuiging dat
overgaan dan een 'verlossing' betekent, helpt ons niet te
voorkomen dat we op een emotioneel dieptepunt terechtkomen
waarin een hoofdrol is weggelegd voor boosheid, onmacht, gemis en verdriet.
Maar ook degenen die wat minder nauw betrokken waren bij de
persoon die 'weer naar huis is' pinken vaak een traantje weg. Is
het niet vanwege de herinnering aan een eerder overleden naaste
en alles wat daarbij hoorde, dan is het wel vanwege het besef
van de grootsheid van dit alles. De geboorte en het sterven van
de mens, het begin en het einde van één van de fasen in de
persoonlijke evolutie van de ziel, is en blijft een emotionele
en indrukwekkende gebeurtenis. En het gaat niet wennen,
integendeel ! |
|
Hoe meer we gaan begrijpen van het aardse leven en het
vervolg daarop, hoe dieper het ons lijkt te raken. Misschien
wel omdat we daardoor het leven met elkaar, in goede tijden
en in minder goede tijden, steeds meer gaan waarderen. Leven
doen we nu eenmaal in teamverband, anders komen we niet veel
verder. En de teamleden zijn in eerste instantie natuurlijk
onze eigen directe familie waarmee we meestal het grootste
deel van ons leven samenspelen. Dat daar nog wel eens
problemen bij ontstaan lijkt vrij logisch: geen vooruitgang
zonder strijd. Maar laten we dat niet langer laten duren dan
strikt nodig want een mensenleven is toch al niet erg lang.
Bovendien valt er niets te winnen in een ontwrichte
situatie. Respecteer elkaar en gun ieder zijn eigen mening,
dan is dat andersom ook zo. Laten we onze tijd in dit leven
goed gebruiken en ons steentje bijdragen aan het 'team'. Dan
wordt het een mooi leven en kunnen we elkaar te zijner tijd
met liefde en respect een goede reis naar huis wensen. Tranen krijgen dan een extra betekenis: dan hoort
'dankbaarheid' er voortaan ook bij..
Leestips: tekst1 -
tekst2 -
tekst3
|
