Hoe vaak horen we de
laatste tijd niet over een persoonlijke gewelddadige actie, meestal
met een tragische afloop voor omstanders of aanwezigen?
Het lijkt steeds vaker voor te komen: een individuele daad uit
angst, wanhoop, boosheid, wraak of zonder bekende reden. Vaak vallen
er doden.
Een kerk, een school, een bruiloft, een winkelstraat, een
kinderdagverblijf, een metro, een gemeentehuis, een
sportclub, een theater of zoals deze keer, een feestelijke optocht
door een stad.
Niet direct de gelegenheden waar je zoiets verwacht. En dat
maakt het ook zo moeilijk te begrijpen, zeker voor degenen die
direct betrokken zijn geraakt. En het gebeurt in de hele wereld, zélfs in het relatief rustige Nederland!
Wat is er aan de hand..?
Waarom gebeurt dit allemaal zo opvallend regelmatig?
Het antwoord hebben we helaas niet, alleen de bedroevende gevolgen.
Misschien zijn dit wel gebeurtenissen die een rol spelen in de
maalstroom van onze tijd. Alles lijkt immers wat extremer te worden
om ons heen. De uitersten worden steeds vaker gezocht, al was het
maar om het verschil zo groot mogelijk te maken tussen het 'gelijk' en
het 'ongelijk'. 'Wit' en 'Zwart', en die oneindig vele tussentinten
lijken vaak niet meer te bestaan. In dat proces zou je bijna gaan denken dat
tegenstellingen belangrijker zijn geworden dan overeenkomsten..
Toch zit er ook iets positiefs in dit alles. Niets verbroederd
immers zo goed als een gemeenschappelijk probleem: dat kun je alleen
maar gezamenlijk aanpakken. Je zou dan kunnen denken dat het recept
voor een betere wereld bestaat uit een turbulente periode waarin het
eerst nog behoorlijk donker moet worden, zoals de feniks die
verrijst uit de as. Onderling respect,
verbondenheid en broederschap wordt dan gebouwd op een
gemeenschappelijk doel en inspanning: het tij keren en de wereld
weer leefbaar maken. Wij mensen zijn soms eigenaardige wezens: in
theorie weten we het allemaal wel maar we leren nu eenmaal het beste
in de praktijk. Vooral als het er écht op aan komt.. |
|
Ook in de sferen
zijn de gebeurtenissen niet onopgemerkt
gebleven..
Opgetekend: 8 mei 2009..
Koninginnedag 2009
Een kaarsje is uitgegaan,
6 kaarsjes om precies te zijn.
Vele gidsen stonden klaar om de zielen op hun laatste tocht te
begeleiden.
Een stralende dag, hoge verwachtingen.
Eén verbijsterende gebeurtenis, en de dag was zwaar en pijnlijk.
In liefde zijn deze zielen opgehaald, een land in rouw achterlatend.
Dit heeft een wond toegebracht.
Oranje gekleurd, badend in rood bloed.
En allen die de herdenking bijwonen, zullen goddelijke kracht
ervaren om dóór te gaan.
Sterkte aan allen die gewond of getraumatiseerd zijn. |
