|
|
Opgetekend: 17 november
2002...
De eenvoud van de mens, tijdens de barre tocht.
Zware dagen, moeilijke uren, vele verwijten trotserend.
Een voorbeeld voor velen, stevig doorstappend op de moeilijke weg.
De onbegaanbare stukken niet uit de weg gaande, op naar een doortocht.
En op de achtergrond een symbool.
Een zuiver pulserend hart dat oplicht in het duister, glanzend als puur goud.
Diep verborgen onder de oppervlakte komt het in de levens naar boven.
De eenheid met al wat is, een verbondenheid met de mens die op weg is.
Vanuit een zuivere lichtlijn komen de zuivere kristallen bloemen tevoorschijn.
Een stralenkrans om het hart van Hem die wij proberen te volgen.
De kleine mens op het zware pad.
Vol teleurstellingen en pijn, kruipt ongemerkt naar de eindlijn.
Een licht doemt op, het schijnt vooruit op het pad.
En bij elke nieuwe hindernis worden de handen vastgehouden om samen er over heen te komen.
Dit is de mens die na lange omzwervingen eindelijk heeft toegegeven
dat bij alles wat er gebeurt
men altijd hulp kan vragen.
Dan worden de lasten lichter, het pad wordt begaanbaar.
Het hart kleurt op, en alles word draagbaar.
Maakt u klein kleine mens, laat u volledig leiden.
Dan breken er gouden tijden aan en zal uw hart volledig verlicht worden. |
|
 |
|
|
