|
|
Opgetekend:
15 juni 2006..
|
 |
Een pad door de duinen.
Stille afdrukken van mensenvoeten.
Twee paar, dicht tegen elkaar.
Samen op weg.
Een grote en een kleinere afdruk, lopend naar het licht. Soms
wegzakkend in het zand, dan weer heel veerkrachtig. Af en toe
een rustpauze.
Het zand waait op en overspoelt de voeten, die resoluut weer
opveren. Harde wind, af en toe een bui. De voeten lopen gestadig
door, heel voorzichtig, om niet op stenen te trappen.
Kleine schelpjes op het pad. De voeten schuren en worden moe,
maar laten zich niet weerhouden om door te gaan.
Een stil, eenzaam pad. Een grote zon er boven, in de verte de
kabbelende zee. Twee voeten die zich kunnen afspoelen, badend
door de emoties, om zich daarna door het licht en de zon te
laten koesteren.
Moe maar voldaan bereiken zij hun doel. Niets kan hen verslaan.
De grote en de kleine voeten, voorgoed in harmonie. En de
eenzame voetstappen laten zij achter..
Wie volgt? |
|
|
