|
|
Opgetekend:
10 augustus 2005..
Twee handen ineengevouwen, een stil prevelend
gebed.
Een weg die bijna te zwaar is, een last zó moeilijk te dragen..
Een mens wordt vaak zo zwaar beproefd, alle hulp weggevallen.
Door eenzaamheid overspoeld, een smeekbede naar 't hogere.
Maar, mijn kind, wij zijn er toch..
Waarom denk je 't alleen te moeten dragen? Al heel lang voelen
wij jouw zorgen. Laat ons jou toch helpen. Al zo lang zocht je
ons, maar je wist de weg niet te vinden. Het grote licht
overspoelde je, maar in radeloosheid bleef je zoeken. Vele keren
hebben wij je geroepen, goede aanwijzingen gegeven. Maar jouw
angstige gedrag maakte dat je ons niet hoorde.
Een lichtbaak hebben wij voor je uitgezet. Loop maar naar het
licht, de weg zal je zichtbaar worden. En als je struikelt zal
ik je dragen..
Jouw begeleider. |
|
|
