|
|
Opgetekend:
8 december 2005..
Verhaal van een gids:
Alleen, verslagen in een cel. Nauwelijks méér dan een hok te
noemen. Het licht nauwelijks te onderscheiden, vastgeketend als
een dier.
Wat ritselt daar..?, weer die vreselijke ratten..
of is dit iets anders.. Wat tekent zich af..
Komen die bewakers er alwéér aan..?
Gisteren hebben ze mij nog bezocht. Of was het vanmorgen? Mijn
wonden zijn nog niet dicht..
Nee, dit voelt anders aan..
Héél voorzichtig tekent zich een silhouet af. Het begint zacht
te spreken..
'Mijn kind, ik ben hier. Ik zie jou in erbarmelijke
omstandigheden. Laat mij je helpen..
Ik weet dat jouw daden niet altijd zuiver waren, maar wij weten
dat je berouw hebt. En deze gruwelijke martelingen zijn niet
menselijk. Ik blijf in jouw buurt om je geestelijke pijnen te
verzachten. Eens komt er een dag dat deze celdeuren weer open
gaan. Of je komt er getraumatiseerd uit, of ik mag je meenemen
naar het Grote licht.
Overdenk wat jouw daden waren, bid tot het Allerhoogste. Een
kaarsje voor verlichting zal ik voor je neerzetten.
En het recht zal zegevieren.'
De Gids. |
|
|
