|
|
Opgetekend: 9 november 2002...
Allerhande vragen, dwarrelend door het hoofd.
Velen blijven onbeantwoord, maar ook antwoorden komen uitgeschud naar beneden.
De antwoorden, allerhande, verspreid over de gehele dag.
Velen zijn doelmatig en brengen rust in alle vragen.
Heb ik het wel goed gedaan?
Ben ik wel zorgend genoeg?
Wat zullen de anderen denken?
En antwoorden blijven schuldig.
Dan komt er ineens bij bliksemslag een antwoord in uw hoofd.
Een gevoel dat alles waaraan getwijfeld werd wel eens goed zou kunnen zijn.
Dat de les die daar aan verbonden was volledig is begrepen.
Dat de mens rustig kan gaan slapen omdat men trots op u is.
Wat maakt het uit, dat falen..
Dan maar een keer verkeerd gedaan.
Men had tóch goede voornemens en wilde niet dwars in het leven staan.
Dan voel je als geen ander dat er iemand is die kijkt met trots.
Dat je ondanks je harde lessen steeds weer bent opgestaan.
Dat is de inhoud van het leven.
Van alles valt te leren.
Men kan nooit in de fout gaan, laat staan in de verkeerde rij staan.
Nee alles wat er wordt ondernomen, of het nu goed is of niet.
Als men het besluit uit liefde heeft genomen dan doet men immers niemand verdriet.
Als mens mag men klimmen, de weg vol verdriet en pijn.
Als men de richtingwijzers blijft volgen, zal er altijd een gelukkig eindpunt zijn. |
|
 |
|
|
