|
|
Opgetekend: 9
oktober 2004...
Onder de groene lindeboom lopen een man en een
vrouw elkander tegemoet.
De zon weerkaatst zijn stralen op de gouden lokken van de vrouw, de
man loopt trots naast haar. In beide hoofden speelt één enkele
gedachte: Wat een rijkdom om zo samen te mogen lopen, samen op reis
te zijn, samen indrukken opdoen, samen een leven te delen.
Wat zou de wereld er immers anders uitzien als vele mensen deze
harmonie konden delen. Geen haatdragende gedachten, geen jaloezie,
alleen maar blijheid met elkaar. Dan zou de wereld beter
functioneren, zou men elkander beter verstaan, zou men meer eenheid
vormen, zou er minder haat ontstaan.
In dit leven, wat de ziel nu heeft af te maken om de gehele
kringloop te doorstaan, is de harmonie op de voorgrond en laat men
zijn broeder niet in de kou staan. Als de man en de vrouw dit
doorgeven aan hun naasten, aan kinderen of familieleden wordt de
kring van harmonie gesloten, ontstaan er betere steden. Als de basis
goed is, het gezin als hoeksteen van de maatschappij, is er meer
tijd voor discussie, wordt er meer liefde verspreid. Dat is de
sleutel die mensen bind.
Dan zijn er minder oorlogen, geen strijd en nijd.
Als men allen van elkaar durft te houden, dan stopt men vanzelf met
de strijd.
Die man en vrouw, samen onder de lindeboom, geven voor velen een
voorbeeld aan.
Dat men op liefde steden kan bouwen, zodat de wereld kan blijven
bestaan.
De kringloop der ziel wordt dan niet verbroken, een ieder danst zijn
eigen dans.
Men mag vrij op 't levenstoneel staan, ieder mens een eerlijke kans.
En als het leven stopt dan kan men met een gerust hart gaan.
De ziel mag verder leven, op een plaats waar liefde door kan gaan.
De liefde is geboren, recht vanuit het hart.
Samen kunnen zij elkaar steunen, samen als mens, niet apart.. |
|
 |
|
|
