|
|
Opgetekend: 31 oktober 2002...
Naar aanleiding van de aardbeving in Italië in 2002:
 |
Lieve ouders,
Een kransje witte bloemen,
zo teer en zo rein.
Een zilveren koordje verbroken,
een hartje vol angst en pijn.
Een kleine engelenschare blijft zingen,
en helpt de kleine ziel.
Met de pijn om van de aarde weg te gaan,
klaar om naar Jezus zijn huis te gaan.
Opgeschrokken door een harde klap,
zweefden de zieltjes er al boven.
Vele papa's en mama's blijven zoeken,
omdat ze het niet willen geloven.
Lieve papa's en mama's,
het was onze tijd om te gaan.
Ooit zullen wij elkaar toch weer zien,
en zal ik trouw aan de hemel staan.
Dan zijn wij ooit weer samen,
en verdwijnt jullie pijn.
Voorlopig zijn wij uitgekozen,
om Gods engeltjes te zijn.
Op de dag dat je mijn lichaampje gaat wegbrengen,
kijk ik op jullie neer.
Met alle liefde die ik daar in kan vermengen,
ik ben nu bij Onze Lieve Heer. |
|
|
