Als een kleine verschrikte vogel,
bang om de veren uit te slaan.
Verschrikt in het rond kijkend,
zó ontzettend bang om dood te gaan..
Wegzakkend in alle pijnen,
koesterend in stil verdriet.
Die vogel zou zo graag willen vliegen,
maar helaas.., ze durfde het niet..
De vleugels plat tegen het lichaam,
bang om de wereld in te gaan.
Schichtig rondkijkend in de verte,
zo kijkt zij tegen het leven aan..
Wat zou men graag willen helpen,
en alle schrikbeelden voorgoed verslaan.
De vogel leren vliegen,
om onbekommerd op weg te gaan..
Straks vliegt ze door de scheidingswand,
om naar gene zijde te gaan.
Dan valt de pijn en angst weg,
en kan de vogel onbekommerd naar huis gaan..
Dan kijkt ze terug van grote hoogte,
op haar angstig verwrongen bestaan,
en denkt..:
'had ik dit maar eerder geweten,
dan was mijn leven anders gegaan..'
'Dan was ik geen verschrikte vogel,
niet zo bang om dood te gaan.
Dan had ik vertrouwen gehad in het hoogste,
en had ik een ander bestaan..'
Dus vogel, spreidt je veren uit,
en vlieg vrij door het leven.
Het leven is niet altijd gemakkelijk,
maar het is ons als geschenk gegeven..
En als je vliegt op de cadans,
meegaat op 't ritme van het leven,
dan komt men waar men wezen moet,
daar waar wij allen naar streven..
Daar wordt je opgewacht,
door Hem, met de armen gespreid.
De weg naar huis is ingegaan,
het huis van liefde en blijheid.. |
