|
|
Opgetekend:
22 november 2005..
Nasleep aardbeving Pakistan. (1)
Twee handen ineengevouwen, prevelend een stil gebed.
Rondom is
de aarde zo stil, een snerpende wind rondom het gezicht.
Zo reddeloos alleen, zo'n verloren gevoel.
Alles kwijtgeraakt wat haar zo lief was..
Een berg met stenen..
Een ondoordringbare geur..
Een verloren schoen..
Onder de stenen een stukje van een pop..
Hoeveel kinderen, hoeveel volwassenen, zoekend naar leven.
Alles
in één keer verloren, dat wat men zo lief heeft.
Geen huis meer,
geen voeding. Alleen de kleding die men aan had.
Alles is
weggevallen.
Hoe kan een mens dit geestelijk aan..
Twee handen ineengevouwen, prevelend een stil gebed.
Waarom is
het mij overkomen..? Waar is mijn toekomst gebleven..?
En alles ligt er zo stil bij, vele doden onder het puin.
Het
verdriet op de gezichten. Was er dan niets wat dit tegen had
kunnen houden..?
En tóch is er veerkracht in de mens die dit alles moet
ondergaan.
Iets van binnen helpt mee om het zware leed te
dragen.. |
|
|
