|
|
Opgetekend:
6 december 2005..
Ooit leefde ik op jullie aarde en was een
gewaardeerd persoon. De mensen om mij heen hadden ontzag voor
mij, ik had een rijk leven. Zij noemden mij de man met de
alpinopet. Ook al was ik in aardse tijd gemeten al oud, ik had
nog een gezonde kijk op de wereld, ik leefde intens.
Nu maak ik mij erge zorgen, ook al heb ik mijn rust gevonden en
ben ik bewust. Mijn zorg gaat naar mijn nabestaande. Men laat
mij niet los, wil mij niet missen. Maar het is zo moeilijk om
aards gebonden te blijven. Ook al is de scheidingslijn dun
tussen de aarde en gene zijde, geestelijk gezien leef je in
andere werelden. Laat mij het vertellen..
Lang heb ik gewacht om aan te geven dat ik op deze manier mijn
rust niet kan vinden. Laat mij los in liefde. Treur niet steeds,
maar probeer in nieuwe energie een nieuw leven op te bouwen. De
aardse liefde, die gaat nooit teloor. En eens komt de tijd voor
een weerzien.
Lieve mens van mij op de aarde, laat dit een troost zijn.
Er is absoluut géén einde ! |
|
|
