|
|
Opgetekend:
13 december 2005..
| |
Voor mijn geliefde.
Ik, Fatima, leefde ooit op jullie aarde. Mijn leven was zwaar,
weinig mogelijkheden om te lachen.
Een vreselijk ongeluk, en ik was er niet meer. Een felle
lichtflits en verder niets meer.
Opgevangen door allen die mij lief waren, kwam ik na lange tijd
weer bij zinnen. Steeds maar roepend om mijn geliefde.
Waar was ik.., wat was er voorgevallen.., dit was niet de weg
naar huis..
Waar was mijn geliefde man..?
Degenen om mij heen probeerden mij gerust te stellen en
vertelden dat er veel veranderd was;
mijn ziel was verder gegaan.
Met weemoed kijk ik af en toe om mij heen en probeer een glimp
op te vangen van hem die mij zo lief was. Hij kan mij maar niet
vergeten. Zo af en toe kom ik héél dichtbij, probeer
geruststellende gedachten in zijn hoofd te leggen: |
 |
| |
"Treur niet om mij, het gaat met mij goed. Ik
werk aan een weerzien.
Hier zijn geen tijdsaanduidingen, alleen maar rust en harmonie.
Er komt een dag, dan zie ik jou terug en zal ik je rondleiden in
dit geestelijke huis.
Tot dat moment zal ik jouw gids zijn en jouw kwaliteiten van het
leven verbeteren. Zet je open voor mij, en ik zal er zijn.."
Met liefde, Fatima.
voor altijd van jou. |
|
|
