|
|
Opgetekend:
13 mei 2006..
Een vrouwelijke ziel staat in de rij.
Zij wacht al zo lang. Hetgeen zij wil vertellen is voor haar zo
belangrijk..
Ze wacht haar kans af, in de hoop dat iemand haar gedachten kan
vangen.
Ze probeert ze bij iemand in te leggen. |
| |
Tot voor kort leefde ze op aarde. Een zeer zwaar
leven was haar ten deel gevallen. Een leven van plicht en vooral
gevaar. Nu zij over is, en het mannelijke en vrouwelijke aspect
één zijn, heeft zij alles beter begrepen en getracht vergeving
te schenken.
Op aarde had zij liefde voor een bepaalde persoon, die door haar
familie niet werd geaccepteerd omdat de cultuur niet overeen
kwam. Stiekem bouwde ze een relatie op, niet wetend dat ze
achtervolgd en bespied werd. Zij genoot zó van haar
liefdesgevoel.
Toen haar familie er achter kwam dat haar liefdesleven gevolgen
kreeg, werd haar wereld grof verstoord. Een schande voor de
familie noemden zij dat.
De baby groeide in haar buik, totdat ze werd opgewacht. Haar
broer was uitgekozen om haar leven te nemen, om de familie te
zuiveren. De wraak, de eer moest gewroken worden..
De ziel van deze vrouw is naar huis, samen met de ongeboren
vrucht. Waarom mocht deze liefde niet bestaan..? Wie heeft het
recht te nemen, het leven dat een mens gekregen heeft..?
Zovelen lopen dit pad, en niemand kan ze beschermen. Dit is nog
een lange weg..
De ziel trilt. Het verhaal zat vol emoties, maar vol
dankbaarheid dat ze haar verhaal heeft mogen doen; 'dank dat
deze boodschap opgeschreven kon worden'..
Fatima. |
|
|
