|
|
Opgetekend:
16 oktober 2006..
| |
Twee lieftallige vogels, verdeeld over twee
werelden. Eén heeft de veren uitgestrekt en is naar de horizon
uitgevlogen. De ander bleef alleen achter. Hij likte zijn wonden
en wist niet hoe te gaan vliegen. De horizon was zo ver weg..
Maar de wand was zo teer.
Nooit had hij kunnen bedenken dat hij in de nachtelijke uren al
vliegles kreeg..
Dan breekt de tijd aan dat zijn vleugels worden gespannen. En
met opgeheven hoofd weet hij dat de terugtocht nadert. |
 Zijn
bezittingen laat hij verzorgd achter. Zijn wonden zijn gelikt.
De laatste periode heeft hem doen inzien dat hij graag op zijn
laatste tocht wil gaan.
Met liefde wordt op hem gewacht. Hij heeft al plaatsgenomen op
het dak. Een laatste sprint en ja, hij vliegt. Wat fijn voor die
vogel om weer vrij te zijn. |
| |
Twee vogels die dan samen vliegen, zoals ze dat deden op de
cadans van het leven. Nu voorgoed in het huis van de vader,
stralend, schitterend in 't mooie licht.
Met liefde haalde de vader zijn kinderen op. Als prachtige
vogels, het symbool voor uiteindelijke vrijheid. Hoog boven de
skyline.. |
|
|
