|
|
Opgetekend:
11 april 2007..
 |
Weerzien, forever
Twee vlinders dansen om elkaar heen.
Een prikkel van verlangen om samen te mogen vliegen. De ene
vlinder in de schaduw, de andere in het stralende licht.
Kom vlinder, waar blijf je nu?
Weet je de weg naar mij nog niet te vinden?
Het is zo stralend hier. Je kunt er zo onbekommerd vliegen. Zijn
jouw vleugels nog te stram? Kun je ze nog niet volledig
uitstrekken?
Of zit je op de tijd te wachten dat je frank en vrij mag gaan.
Dán moet ik nog even op je wachten, totdat je komt in jouw baan.
Dan kunnen wij eindelijk samen zijn en voel je je kwetsuren niet
meer.
Denk maar heel sterk aan mij, des te eerder ben je hier. Ik zal
een lichtje voor je aansteken, dat je niet verkeerd kan gaan.
Reikhalzend kijk ik heel gericht, tot je óók eindelijk komt in
het grote licht.. |
|
|
