| Een twijgje.
Een boom in al zijn schoonheid, een twijgje ontluikend.
Ondeugend kijkt het de nieuwe wereld in, zo fris, zo pril..
Ontschoten aan de oude afgestorven takken die vele oude geheimen met zich
meedragen.
Dat jonge groen, dat na lange tijd mag ontspruiten.
Het dorre van de boom valt weg, daar is geen plaats meer voor.
Fier staat hij op zijn gewortelde stam en kijkt met wijsheid in het rond.
De nerven en ringen in zijn dikke stam zijn een kenteken van de vele
wonden die hij in de loop der jaren heeft opgedaan. Maar de boom herleeft.
Nieuw groen, een nieuwe twijg heeft de toekomst verzekerd..
|
