|
|
Opgetekend:
17 maart 2006..
Voorwoord:
Een vriendin was in paniek; ontslagen, geen vooruitzichten meer.
Onze vrienden uit de sferen schreven dit voor haar..
Berooid van vertrouwen, geen zekerheid. Onzeker hoe de toekomst
zal verlopen. Geen vooruitzichten op die ene baan, niet weten
hoe te overleven..
Een les om volledig op het kompas te leven. Mee te gaan met de
opgeworpen obstakels, zoals de golven hun richting bepalen;
meedeinen en teruggeworpen worden op het strand.. Een les om
toch blij te kunnen zijn, de zorgen opzij zetten, en tevreden
zijn met wat men op deze manier in de tijden al heeft bereikt. |
Waarom dan al dat gepieker?
Alles is toch onderdeel van dat grote geheel..
De bijbehorende lessen kunt u immers toch niet ontlopen.
Loop maar door, o mensenkind. Blijf vetrouwen op uw intuïtie. De
weg, voor u uitgestippeld, ligt immers voor u klaar. En mocht
dat voor u die toch belangrijke baan zijn, dan wordt hij u
geschonken omdat hij dan feilloos past in het voor u bestemde
levensplan. |
|
|
|
