|
|
Opgetekend:
18 april 2006..
Zij is zo alleen en loopt maar te zoeken.. Het lijkt wel of de
mist niet meer optrekt.
Waar ben ik nu? Hoe kom ik hier verzeild en waar zijn mijn
vrienden? Ze waren er toch altijd voor mij.. Wat heb ik gedaan
om hen allen te verliezen..? |
| |
En een stem spreekt:
Niet jij, mijn kind, dwaalde af..
De weg die jij liep was een vooropgezette weg. Je kon niet
anders lopen. Om voorgoed inzicht te krijgen was dit de enige
mogelijkheid; de tocht voor jou alleen in de woestijn..
De verleiding werd je geboden, alle kanten mocht je uit. Maar om
te groeien zal jouw weerstand worden gebroken. De vrienden om je
heen mochten je niet helpen, hun eigen weg was al zwaar genoeg.
Deze tocht, voor jou, moest je alleen vervolmaken.
Het licht wordt echt wel weer ontstoken, maar deze barre tocht
doe je individueel; alle beslissingen op jouw eigen manier.
En op het einde van de woestijn, waar jij met de nodige hulp zal
komen, sta je wéér alleen en mag je eigen keuzes maken. Aan jou
de keuze om jouw vrienden weer te ontmoeten, de weg is dan vrij.
Een ander mens ben je dan, 'n herboren mens.
Heb vertrouwen, al is het pad nóg zo zwaar. De aangebrachte
littekens zullen branden, maar door het donker bereikt men
uiteindelijk 't licht.
En het grote licht zal trots op je zijn! |
|
|
