|
|
Opgetekend:
9 maart 2009..
Voorwoord
Hoe vaak zie je mensen niet gebukt gaan onder de geestelijk druk van hun
omgeving. Worden er soms op aangekeken omdat ze nog steeds geen vriendje
of vriendinnetje hebben. Of blijven heel lang alleen. Een ziel die daar
mee worstelde heette Christine en vertelt nu graag haar verhaal..
Ik werd als meisje geboren,
aan het begin van mijn ontstaan.
Maar de aantrekkingskracht voor eigen sexe,
kon in de volksmond niet bestaan.
Je moest immers een jongen kiezen,
en voor zijn uiterlijk gaan.
Maar wat als je anders voelde?
Moest je dat niet invullen in je bestaan?
In een kort leven heeft deze strijd gewoed.
Ik wilde anderen niet teleurstellen.
Om voor een vrouw te kiezen,
had ik geen enkele moed.
Een leven tegen wil en dank.
Een man, een trouwerij mee aangegaan.
Faken bij intimiteit.
Wat heb ik mijzelf aangedaan..? |
| |
De trein was een welkome gast,
en haalde mij uit het leven.
Ik kon immers in een gezin niet staande blijven,
ik had daarin niets te geven.
Nu terugkijkend op mijn leven,
heb ik steun gekregen.
Ik hoefde aan Gene zijde geen komedie te spelen,
ik mocht zijn net als velen.
Een mens is immers geschapen naar Gods aangezicht, ongeacht wat
de sexe betreft.
Ik mocht er zijn hoe ik ook wilde leven,
het Grote Licht heeft mij vergeving gegeven.
De jas die ik droeg,
was niet voor mij bestemd.
Hij paste niet bij mijn bestaan.
Had ik eerder dit geweten,
dan had ik geen zelfmoordpoging gedaan.
Voor allen op de aarde die zich hier in herkennen:
Je mag altijd zijn wie je bent.
Qua kleur en sexuele voorkeur.
Je hoeft er nooit voor weg te kruipen.
Van de Vader mag je kleur bekennen.
Een ieder is mooi en uniek,
volg hierin volledig je gevoel.
Je blijft een onderdeel met jouw unieke doel.
En hoe je ook twijfelt en zwicht,
je blijft altijd een kind van het Grote Licht..
Met oprechte spijt als ik mensen op de aarde tekort heb gedaan
in mijn leven.
Christine, † 1957 |
|
|
