|
|
Opgetekend:
17 oktober 2005..
Het verlies van een kind
al is hij groot of klein,
valt zo moeilijk te verwerken,
het doet gewoon zo'n pijn..
Wat zijn de ouders grote zielen,
om zoiets af te kunnen staan..
Een stukje leven los te laten,
het kind vrij te laten gaan..
Wat is het fijn je kind op te zien groeien,
in de maatschappij.
Dat is niet allen gegeven,
soms is het leven te snel voorbij..
Dan komen bittere tranen,
en onnoemelijke smart.
Het is zo moeilijk te accepteren,
wat lijkt het leven dan hard..
Maar bij de wetenschap,
dat 't kind naar huis mocht gaan..
Kunnen de ouders dát accepteren,
of willen ze daar niet aan..
Te vroeg, te snel,
ieder wil toch lang leven..
Maar wat als God nu zegt:
Dit was wat ik kon geven..
De lessen waren geleerd,
het kind mocht terug naar huis keren.
De ouders hebben verdriet,
maar kunnen hier óók zoveel van leren..
Laat los, dat eeuwige verdriet,
en werk aan een weerzien.
Zet je eigen leven weer op de rit,
dan gaat alles gemakkelijker misschien..
Een grote daad, om een kind te moeten laten gaan.
Groot zijn de mensen die dáár voor staan.
Het hogere heeft de kinderziel naar huis meegenomen.
Straks mogen wij allen samenkomen.
Draai verdriet om naar vreugdetranen,
opdat men los kan laten.
Werk naar 'n vredig weerzien in de sferen,
dat was de boodschap om de les te leren..
Ezechiël. |
|
|
