|
|
Opgetekend:
13 november 2005..
Voor een zieke moeder.
Twee oudere handen, uitgestrekt, proberen de lijn vast te
houden. Het leven is zo kostbaar en kan zomaar wegglippen.
Zonet vloog ze nog..., en nu als een klein zielig hoopje op de
bank. De ziel was al aan het hemelen, haar lichaam zwaar ziek.
En toch weer die onnoemelijke kracht.
Het leven hing aan een zijden draadje, maar het werd haar weer
terug gegeven. Vol liefde keek ze weer de wereld in.
De mens kan niet bevatten hoe het levensplan is uitgezet. Weer
opnieuw mogen doorgaan met leven is voor de mens een groot
wonder.
Al zakt deze mens zó ver weg, met behulp van het allerhoogste
mag deze lieve mens nog even op de aarde vertoeven.
De weg wordt vrij gemaakt. Het lichaam raakt eens zijn ballast
kwijt. Heb vrede met de dagen die nog in liefde gegeven zijn..
Ezechiël. |
|
|
