|
|
Opgetekend:
27 juni 2007..
Een witte vlinder, o zo teer, verkent alleen het luchtruim. Haar
vleugeltjes gespreid, 'n zachte landing voortbrengend. |
| |
Het landschap geurt, de zon staat hoog te
schijnen. Zachtjes land ze op een bankje neer, waar een
vrouwspersoon in het zonnetje zit. De vlinder voelt haar stille
verdriet en wil haar zo graag troosten.
'Kijk, lieve vrouw, wij vlinders leven maar heel kort, maar héél
intens. Alle fijne en minder fijne momenten worden bij ons
ingekort tot een klein geheel. Maar één ding doen wij zeker: wij
strekken altijd onze vleugels en vliegen frank en vrij tot het
laatste moment.
Lieve vrouw, strek óók jouw vleugels uit. Verberg het verdriet
en kom in beweging. Voél de liefde van de natuur en de heerlijke
stralende zon en vlieg weer vrij verder.
Kijk goed rond en zie
wat het leven je verder te bieden heeft. Vlieg met mij mee, loop
op de aarde, maar wel met de spirit dat iedere dag een kostbare
dag is en eventueel ook uw laatste dag kan zijn'.
Zacht strijkt de vlinder neer op het bankje en vlijt zich tegen
de vrouw. Haar geheim heeft ze vertelt, haar moed doorgegeven.
De vrouw hoeft alleen nog maar haar weg te vervolgen.
En de vlinder zoemt en vliegt gelukzalig weg.
Missie geslaagd.. |
|
|
