Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
  28.06.22
  19.07.22
  03.08.22
  16.08.22 
  09.09.22
  11.10.22
  13.10.22
  25.10.22
  07.11.22
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 3 augustus 2022
 
Voorwoord:
Mijn naam is Marjolein.
Als je mij moet beschrijven, noem mij maar een levensgenieter. Iedere dag was een geschenk.


 
Ik had een leuk gezinnetje, een vlotte innemende man en twee schatten van kinderen. De bevallingen waren erg zwaar maar het resultaat was ernaar. Ze waren erg klein en tenger.
Ik genoot gewoon van die babytijd. Uren kon ik naar ze kijken en ze knuffelen. Voor mij waren ze een waar geschenk. Het ene kindje was geboren met de keizersnede. Daarna hield ik vrij lang pijn in mijn buik. Zal er wel bij horen, dacht ik. Maar toen ik meer last kreeg en andere symptomen erbij ging ik maar naar een dokter.
 
Ze drukte op mijn buik en liet mijn bloed nakijken.
Twee dagen erna ging de telefoon. “Ga maar even zitten”, zei zij. Ik heb graag dat je naar het ziekenhuis gaat en een scan laat maken. Ach, dacht ik, als ze dat nu graag wil dan ga ik maar. Ik lachte het weg en ging niets vermoedend naar de röntgen. Toen ik zat te wachten in de gang werd ik opgeroepen door de radioloog. “Mevrouw”, zei hij, ik ga een gynaecoloog roepen. Samen keken zij naar de uitslag met ernstige gezichten. Nog had ik niets door totdat ze zeiden: “U bent erg ziek, uitgezaaide kanker overal in uw buik.” Ik schrok en zei: “maar dat komt toch wel weer goed? Ik moet nog voor mijn kinderen zorgen. Ze zijn nog zo klein. Krijg ik chemo of bestraling…?”
En wat ik toen hoorde: “Nee mevrouw, wij kunnen niets meer voor u doen. U heeft nog maar hooguit twee maanden…”
Ik gilde, huilde en omarmde mijn man die ik inmiddels had gebeld. "Dit kan toch niet? Ik ben moeder en wil zo graag leven…”
 
Nu ik dit vertel ben ik er al niet meer. De tijd was nog korter. Ik had net genoeg tijd om een kist uit te zoeken. Met veel weemoed zag ik mijn man en mijn dochter voor het laatst. Opgenomen in het Grote Licht terwijl ik nog zo jong was…
Het moest zo zijn.
 
Ik heb er nu vrede mee, maar mijn hart huilt.
Lieve man en mooie kindjes. denk maar vaak aan mama. Ik mis jullie zo.
Geniet van jullie leven.
Ik kijk ooit weer naar jullie uit…
 
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved