Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
  28.06.22
  19.07.22
  03.08.22
  16.08.22 
  09.09.22
  11.10.22
  13.10.22
  25.10.22
  07.11.22
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 9 september 2022

 
Mijn motto: Voor minder doe ik het niet
 
 
Als klein jongetje probeerde ik zo goed mogelijk te leren. Mijn ouders waren hardwerkende mensen. De opvoeding die ze mij gaven was heel terdege. Een stuk verantwoording voor de maatschappij hielden ze mij voor.
Aan liefde geen gebrek, mijn moeder kon mij af en toe heel lief knuffelen. En als mijn vader op mijn schouder klopte dan was ik pas echt trots. Kortom ik voelde mij zeer geborgen.
 
Van huis uit leerde ik het zakenleven.
Altijd hard werken, met soms een kleine beloning. Maar van jongs af aan wist ik dat ik dat ook wilde. Een eigen bedrijf met veel personeel. Dus moest ik mijn school maar gauw afronden.
Dat gebeurde zeker, ik kon zeer goed leren. Na school had ik vele baantjes, daar leerde ik vele trucs. Maar steeds had ik in mijn achterhoofd, ooit ga ik voor mijzelf beginnen.
Het bedrijf waar ik voor werkte gaf mij vele promoties. Tot ja, je begrijpt het al, de top. Ik werd directeur. De 1e dag dat ik daar in die stoel zat was ik zo blij en trots.
 
Inmiddels had ik een vrouw en die verwachtte ons 1e kind. Een ding had ik noot geleerd, ik kon mij niet ontspannen. De boog stond altijd gespannen. En ik was ook geen vriendelijk persoon. Uitgeput ging ik steeds naar huis toe, waar ik mij ook verstopte in het overgebleven werk. Tijd voor ontspanning en tijd voor mijn gezin, het kwam er niet. Vele mensen waarschuwden mij: ‘Ga eens iets leuks doen, ga er eens op uit…’ Door deze spanning knapte het in mijn huwelijk. Mijn vrouw en kind gingen bij mij weg.
Ik ging toen nog harder werken. En toen kwam de klap. Het bedrijf toonde scheuren. Boos personeel, valse berichten, chantage, het hield niet op. Nachten lag ik wakker en bleef piekeren. Niemand om mij heen vertrouwde ik meer. Daar reed ik dan in mijn dure auto en woonde in mijn zeer dure huis waar de muren mij aanvlogen. Het ging steeds slechter met mij en hulp wilde ik niet zoeken. Ik geloofde daar niet in. Had ik dat maar gedaan. Ik was totaal mijzelf kwijt.
 
Op een ochtend stond ik op, ik kon niet meer.
‘Ga naar het bos toe’ denderde het in mijn hoofd, en neem een touw mee. Heel zorgvuldig makte ik een strop aan een boom. Ik kwam daarna terug met een trapje. Mijn hoofd deed ik in de strop en ik schopte het trapje weg.
Wat er toen gebeurde, ik kan het gewoon niet vertellen. Wat had ik gedaan...?, ging door mij heen. Deze zelfmoord is zo gruwelijk. Ik zweefde in het Grote Licht. “Help mij”, riep ik inwendig. Ik wilde dit echt niet zo, maar ik zag geen uitweg meer.
Vol liefde werd ik toch opgenomen aan Gene Zijde. Daar koester ik mijn wonden. Daar is alles liefde en mededogen. Nooit zou ik dit meer gedaan hebben, zeker niet voor mijn vrouw en kind. Dan maar een mislukkeling. Maar het leven is heilig.
 
Lieve mensen denk goed na voor u deze stap neemt.
Het is onherroepelijk.
 
Dank dat ik dit mocht vertellen
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved