Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  __2023__
  17.01.23
  17.01.23-2
  16.05.23
  29.06.23
  20.07.23
  31.07.23
  31.07.23-2
  29.08.23
  05.09.23
  08.10.23
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 16 mei 2023

Voorwoord
Ze dachten dat ik het niet zou doen.
Nu wil ik mijn verhaal graag vertellen:
 

 
Ze dachten dat ik het nooit zou doen…
Hoe goed kenden ze mij? Het is moeilijk om bij een ander in zijn of haar hoofd te kijken. Ik liep er al lang mee.
 
In mijn jeugd ging het nog wel met mij. Maar al zo lang voelde ik dat ik in een verkeerd lichaam zat. Ik wilde geen jongen zijn, gaf niets om voetbal.
Heel ondeugend keek ik altijd naar meisjes, die het niet door hadden dat ik ook zo wilde zijn. Stiekem deed ik wel eens spullen van mijn zusje aan. Ik droomde ervan.
Tot op de dag dat ik mijn ouders inlichtte over mijn geaardheid, mijn gevoel. Nu, dat was fout. Ongeloof en woede. ‘Ik moest mij niet zo aanstellen’. Het was zeker iets van deze tijd, zeiden ze. “Heb je er veel over gelezen?”, vroeg mijn moeder. “Fantaseer je niet teveel…? Dat ben jij niet, hoor je het?”
Ik probeerde ze te overtuigen. En toen dat niet lukte zei ik: dan wil ik dood. Ik stap op de rails totdat de trein komt. Niemand geloofde mij. Eigenlijk lachten ze mij uit.
“Doe normaal”, zeiden mijn ouders en mijn zusje.
 
Tot op die bewuste dag…
Ik kleedde mij netjes aan, deed een lekker luchtje op en wandelde naar de treinrails. Ik wist waar de sneltrein reed, en daar zou ik springen. En toen…, ik heb het echt gedaan. Geen deel van mijn lichaam, dat ik toch niet wilde, was er nog. Mijn ziel was er net op tijd uit. Maar het traumatische van de aanstormende trein blijf ik zien.
 
Nu zweef ik tussen hemel en aarde.
Ik voel het als een straf. Ik had immers zelfmoord gepleegd. Maar ik kon niet meer. Vol overgave vraag ik: "Als er vergeving en het Licht bestaat, neem mij op en geef mij een plaatsje. Ik heb dit gedaan uit nood en geen onwil. Zo erg dat ik mijzelf nu nog niet kan begrijpen. Help mij a.u.b. Geef mij rust, als dat kan. En laten mijn ouders en mijn zusje mij ooit gaan begrijpen als dat mogelijk is…”
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2023

www.skyletters.net
all rights reserved